Bugün orta sınıfın görünmez bir oynanışını görüyorum: "Çoğu 35 ile 50 yaş arasında, 300-5 milyon nakit tutar, adlarına bir evi var ve ne kredileri ne evleri ne de kredileri var. Pekin, Şanghay, Guangzhou ve Shenzhen'de bu para sadece yarım ay boyunca yoğun bakımda kalacak kadar yeterli olabilir Ya da çocuğunuzu "faydalı görünen ama aslında anlamsız" birkaç hazırlık okuluna kaydettirin. Ama şaşırtıcı ama son derece düşündürücü bir karar verdiler: geri çekilmek. Avrupa ve Amerikan göçmenlik bürolarının yüksek eşiklerini yükseltmek için kafalarını sıkmak yerine, "iç göçü" seçerler: yüksek baskı altındaki şehirlerden güçlü yaşam anlayışına sahip ikinci, üçüncü ve dördüncü kademe şehirlere ya da hoş ortamlara ve huzur verici ritimlere sahip küçük şehirlere taşınmak. Bu hamlele, 5 milyonluk mevduat anında 10 milyonluk bir güven duygusuna dönüştü. Bu grup insan anormal bir "tavuk hırsızı" yaşıyor: tavuk bebek yok: çocukların sıradanlığını sakin bir şekilde kabul et, milyonlarca eğitim masrafından tasarruf et ve hayatlarının yarısını kurtar; Sosyalleşmeyi azalt: Etkisiz akşam yemeklerine tamamen veda et, kimse kim olduğumu bilmez ama ben bir insan gibi yaşıyorum; Düşük istek: Lüks mal satın alma, sadece rahatlık aramak - "yüz" gibi en büyük sorumluluğu ortadan kaldır. ” Okuduk bitirir bitirmez, 20'li yaşlarımda yaşamaya çalıştığım şekilde böyle yaşamaya çalışmadım, sorun yoktu, sorun çok rahat olmasıydı ve ailem tarafından evden atıldım Ebeveynler seni mücadelenin ön safında desteklemeye çalıştı ve gerçekten geri döndüğünü görünce evlenmediler, ev almadılar, bebek sahibi olmadılar, tıpkı yatırım düşüşü gibi, nasıl dayanabilirlerdi Bu yaşam tarzının sosyal koordinatları yoktur ve mücadeleyi bırakmaya eşdeğerdir