Vandaag zag ik een verborgen manier van leven binnen de middenklasse: "De meeste van hun leeftijden liggen tussen de 35 en 50 jaar, met 3-5 miljoen cash in handen, en ze hebben een huis zonder hypotheek of geen huis en geen hypotheek. In Beijing, Shanghai, Guangzhou en Shenzhen is dit bedrag misschien genoeg om een half maand in de ICU te liggen. Of om een paar "schijnbaar nuttige, maar in werkelijkheid volkomen zinloze" bijlessen voor hun kinderen te betalen. Maar ze hebben een verrassende, maar uiterst heldere beslissing genomen: zich terugtrekken. Ze duwen niet tegen de hoge drempels van de immigratiediensten in Europa en de VS, maar kiezen voor "binnenlandse immigratie": van de drukke steden verhuizen naar de levendige tweede, derde of vierde lijn steden, of naar kleine steden met een aangename omgeving en een ontspannen tempo. Met deze verhuizing verandert 5 miljoen spaargeld in een gevoel van veiligheid van 10 miljoen. Deze groep mensen leeft extreem "zuinig": geen druk op de kinderen: ze accepteren de normaliteit van hun kinderen, besparen enkele miljoenen op onderwijsuitgaven en redden zo hun eigen leven; minder sociale contacten: ze zeggen volledig vaarwel tegen nutteloze diners, niemand weet wie ik ben, maar ik leef als een mens; lage verlangens: geen luxe goederen kopen, alleen maar comfort - ze snijden de grootste schuld, "status", in één keer af." Toen ik dit las, dacht ik, dit is precies de manier van leven die ik in mijn twintig jaar heb geprobeerd, er is geen probleem, het probleem is dat het te comfortabel was, ik werd door mijn ouders eruit gezet. Ouders doen hun uiterste best om je naar de eerste lijn te tillen, en als ze zien dat je terugkomt, niet trouwt, geen huis koopt en geen kinderen krijgt, is het net als een terugtrekking van investeringen, hoe kunnen ze dat verdragen? Deze manier van leven heeft geen sociale coördinaten, het is gelijk aan het opgeven van de strijd.