1940'larda oyun alanı güvenliği şimdi olduğundan tamamen farklıydı... 1940'larda oyun alanları güvenlik standartlarından ziyade fiziksel zorluk, dayanıklılık ve yetişkinlerden ziyade daha büyük çocukların denetimi üzerine tasarlandı. Ekipmanlar genellikle çelik borulardan, merdivenlerden ve beton temellerden yapılırdı, düşme yüksekliği, yüzey yastıklaması veya yaralanma önleme konularına pek önem verilmezdi. O dönemde, kırık kemikler ve çizilmiş dizler genellikle büyümenin bir parçası olarak görülüyordu, tasarım başarısızlığından ziyade. Birçok oyun alanında, yüksek tırmanış çerçeveleri, uzun merdivenler ve yüksek salıncakların altında sert toprak veya asfalt vardı. Vurgu, güç, denge ve dayanıklılık üzerindeydi ve bu, Büyük Buhran ve II. Dünya Savaşı tarafından şekillendirilen daha geniş kültürel değerleri yansıtıyordu. Çocuklar sınırları test etmeye, dayanıklılığı geliştirmeye ve deneme-yanılma yoluyla öğrenmeye teşvik edildi. Yaralanma verileri kamu düşüncesini yeniden şekillendirmeye ancak 1960'ların sonları ve 1970'lerde başladı. Pediatrik çalışmalar ve sorumluluk endişeleri, belediyeleri oyun alanlarını daha düşük yapılar, korkuluklar ve şok emici yüzeylerle yeniden tasarlamaya zorladı. Modern standartlara göre heyecan verici veya pervasız görünen şeyler bir zamanlar normal ve hatta faydalı olarak kabul edilir; güvenlik kavramlarının çocuklukla ilgili sosyal beklentilerle derinden bağlantılı olduğunu ortaya koyuyor. Amerika Birleşik Devletleri'nde modern oyun alanı güvenliği standartları, federal yönergelerin düşme yüksekliğine sınır getirmesi ve kauçuk veya odun yongası gibi darbe emici yüzeylerin zorunlu tutulması önerdiği 1981'e kadar resmi olarak ortaya çıkmadı. © Historyhis #drthehistories