Amerika'ya böyle konuşan insanlardan kaçmak için geldim. "Mülkiyetle farklı bir ilişkiye sahip olmak" komünist mülkiyetin koşullu ve politik olması için kullanılan koddur. Bu, tüm toplumları yok eden aynı fikir, şimdi daha yumuşak bir dil ve ahlaki kibirle yeniden markalanmış. Mülkiyet hakları isteğe bağlı değildir. Özgür bir toplumun işletim sistemidirler. Tarihteki her ciddi ekonomist bir noktada hemfikirdir: teşvikler önemlidir. Ayn Rand bunu mükemmel şekilde söyledi: "Gerçekliği görmezden gelebilirsiniz ama gerçekliği görmezden gelmenin sonuçlarını görmezden gelemezsiniz." Konut pahalıdır çünkü aktivistler ve politikacılar inşaatı yasadışı, yavaş ve siyasi olarak zehirli yapıyor. Tedarik tamiri zor. Sahipliğe saldırmak kolaydır. Bu yüzden başarısız düşünenler her zaman ikincisini seçer. Komünistlerden çok düz dünyayanlara saygım var. Düz dünyalılar zararsızdır ve herkes onların aptal olduğunu kabul eder. Komünizm, vücut sayısına ve tam başarısızlık kaydına rağmen sürekli erdem olarak yeniden kullanılıyor. Komünistler, demokratik sosyalistler ya da günümüzde kendilerine ne demekle dedikleri her ne varsa, özellikle iktidar pozisyonlarına seçildiklerinde toplumun en tehlikeli aptallarıdır. Kolektif mülkiyet altında yaşıyordum. Bu, çürüme, kıtlıklar, yolsuzluk ve sistemin çalışıyormuş gibi davranması anlamına geliyordu. Amerika'ya bu fikirleri adalet kılığına girip tekrar duymak için gelmedim. Buraya geldim çünkü bu ülke nadir bir şeyi anladı: özgürlük sahiplenme gerektirir. Bunun nasıl bittiğini gördüm. Hiçbir zaman iyi bitmez.