Ik kwam naar Amerika om te ontsnappen aan mensen die zo praten. “Een andere relatie tot eigendom hebben” is communistische code voor eigendom dat voorwaardelijk en politiek is. Het is hetzelfde idee dat hele samenlevingen heeft vernietigd, nu opnieuw verpakt met zachtere taal en morele zelfgenoegzaamheid. Eigendomrechten zijn niet optioneel. Ze zijn het besturingssysteem van een vrije samenleving. Elke serieuze econoom in de geschiedenis is het over één punt eens: prikkels zijn belangrijk. Ayn Rand zei het perfect: “Je kunt de realiteit negeren, maar je kunt de gevolgen van het negeren van de realiteit niet negeren.” Huisvesting is duur omdat activisten en politici het bouwen illegaal, traag en politiek toxisch maken. Het oplossen van de aanbodproblemen is moeilijk. Het aanvallen van eigendom is gemakkelijk. Daarom kiezen falende denkers altijd voor het laatste. Ik heb meer respect voor platte-aarders dan voor communisten. Platte-aarders zijn onschadelijk, en iedereen is het erover eens dat ze idioten zijn. Het communisme wordt steeds opnieuw verpakt als deugd, ondanks het aantal slachtoffers en het totale falen. Communisten, democratische socialisten, of hoe ze zichzelf tegenwoordig ook noemen, zijn de gevaarlijkste idioten van de samenleving, vooral wanneer ze in machtsposities worden gekozen. Ik heb onder collectief eigendom geleefd. Het betekende verval, tekorten, corruptie en mensen die deden alsof ze werkten terwijl het systeem deed alsof het functioneerde. Ik kwam niet naar Amerika om deze ideeën opnieuw te horen, verkleed als gerechtigheid. Ik kwam hier omdat dit land iets zeldzaams begreep: vrijheid vereist eigendom. Ik heb gezien hoe dit eindigt. Het eindigt nooit goed.