Bu tablodaki gölgeleri her zaman çok sevdim. Karla birlikte, kışın ortasında açık bir gecede gecenin nasıl hissettirdiğini, nefesini gündüz kadar net gördüğünüze, gürültü engelleyici kulaklıklar takmış gibi hissettiğinde ve her şeyin sessiz olduğunu gerçekten gösteriyorlar.

Bütün gün çalışıyorsun, sonra çocuklarınla birlikte oluyorsun, iyi vakit geçirmeye, onlara öğretmeye çalışıyorsun, iyi bir örnek olmaya, hatırlayacakları iyi bir çocukluk yaşatmaya çalışıyorsun ve orada olmaya çalışıyorsun - lanet olsun, ben de orada olmam lazım! - ama saatler geç oldukça, yatma vakti yaklaştıkça, onların deliliği devreye girerken ve senin yorgunluğun da geldikçe zor. Ve sinirleniyorsun, onların dışarı çıkıp bir yudum daha su alması, daha fazla kitap, peluş bir oyuncak ya da yatmamaları için uydurdukları başka bir bahane almaktan yorulursun. Ve sadece yatağa girip yatmalarını istiyorsun, sonunda yatağa girdiklerinde ve duvarlardan zıplama sesleri, bağırmaları, kahkahalar ya da takılmaları duymayınca, kendini kötü hissediyorsun, özlüyorsun, sert ya da kaba davrandığını hissediyorsun ve en iyisini yaptığını söz versen de daha iyi bir ebeveyn olmayı diliyorsun. Günün sonunda ebeveynlere acımasızdır.

Evde Yalnız Pizza'nın sütü kimin içtiği konusunda çok kafam karıştı