Moje poczucie tożsamości jest ściśle związane z moją żoną Johanną: pracujemy razem, zawsze rozmawiamy i dorastaliśmy razem. Kiedy musiała podróżować, było mi ciężko, szybko czułem smutek, nie jadłem odpowiednio i tak dalej, cofnąłem się, jak sądzę. Po prostu nie mogłem dostrzec sensu w przygotowywaniu jedzenia tylko dla siebie! Albo w tym, by sprawić, by dom wyglądał dobrze, itd. Potem zmarła moja przyjaciółka Alice, a ja obserwowałem, jak jej mąż radzi sobie z żalem. Jego energia była bardzo „Alice umożliwiła mi stać się osobą, z której jestem dumny, a jeśli będę żył w sposób, w jaki ona mnie do tego zachęcała, oddaję cześć i utrzymuję część jej przy życiu, tę część, która wniknęła we mnie” — i w tym była taka siła. Oczywiście był smutny, ale w nim była niemal święta energia. Nie mam pojęcia, czy mógłbym oddać cześć zmarłym z taką łaską, ale widzenie go zmieniło coś głęboko we mnie. Teraz czuję, że noszę miłość wszystkich, na których mi zależy, obecnych lub nie, żywych lub nie, i staram się żyć jak najbliżej najlepszej wersji siebie, którą ich obecność umożliwiła. To mnie wspiera. Psychologicznie, sądzę, że jest to podobne do mentalnego ruchu, który głęboko religijni chrześcijanie wykonują, gdy sprawiają, że czują wymagającego, ale kochającego Boga, który czuwa nad nimi.