Isadora Duncan, powszechnie uznawana za "Matkę Tańca Nowoczesnego", w chwili ekspresyjnego tańca na plaży. To zdjęcie uchwyciło jej rewolucyjne podejście do ruchu.... Isadora Duncan była wszystkim, czym kobieta jej czasów nie powinna być — wolna, nowoczesna i intensywnie żywa. W latach 20. XX wieku, kiedy wciąż było rzadkością widzieć kobiety za kierownicą, prowadziła luksusowy kabriolet z tą samą odwagą, którą wnosiła w swoje boso tańce na scenie. Jej życie łamało konwencje, a jej obecność promieniowała bohemyjską elegancją, owiniętą w płynne jedwabne tkaniny, poruszającą się z płynnością, która odrzucała zasady tańca klasycznego, a jej uśmiech niósł bezlitosny urok, który wydawał się nietykalny nawet przez smutek. Tragedia już naznaczyła jej życie. Czternaście lat wcześniej straciła oboje dzieci w wypadku samochodowym, co złamało jej wiarę i przyćmiło jej wewnętrzne światło. Tylko jej sztuka i nieustanna pogoń za pięknem pozostały, kształtując jej istnienie wokół ekspresji i intensywności. Żyła w pełni, ale zawsze na krawędzi, niosąc zarówno swoją pasję, jak i żal w każdym występie i każdej publicznej chwili. 14 września 1927 roku, w Nicei we Francji, wyruszyła w podróż ze swoim partnerem, nosząc swój ulubiony długi czerwony jedwabny szalik, malowany ręcznie. Ignorując sugestię, by założyć ochronny płaszcz przeciw wiatrowi, pozwoliła, by szalik swobodnie powiewał, będąc znakiem jej stylu. Chwilę później, szalik zaplątał się w tylnym kole samochodu, pociągając go gwałtownie i śmiertelnie wokół jej szyi. Jej życie zakończyło się natychmiast, w sposób tak dramatyczny i symboliczny, jak jej istnienie. Ten sam dodatek, który definiował jej wolność i indywidualność, stał się narzędziem jej śmierci, pozostawiając dziedzictwo odważnego piękna i bezlitosnego życia. © Historical Photos #drthehistories