Isadora Duncan, algemeen erkend als de "Moeder van de Moderne Dans," in een moment van expressieve dans op een strand. Deze afbeelding vangt haar revolutionaire benadering van beweging.... Isadora Duncan was alles wat een vrouw in haar tijd niet mocht zijn—vrij, modern en intens levendig. In de jaren 1920, toen het nog ongebruikelijk was om vrouwen achter het stuur te zien, reed ze in een luxe cabriolet met dezelfde durf die ze in haar blote voetendansen op het podium bracht. Haar leven tartte de conventie, en haar aanwezigheid straalde een boheemse elegantie uit, gewikkeld in vloeiende zijden stoffen, bewegend met een vloeibaarheid die de klassieke dansregels verwierp, haar glimlach droeg een onverschrokken charme die zelfs door verdriet onbereikbaar leek. Tragedie had haar leven al getekend. Veertien jaar eerder had ze beide kinderen verloren in een auto-ongeluk, een hartzeer die haar geloof brak en haar innerlijke licht dimde. Alleen haar kunst en haar onophoudelijke zoektocht naar schoonheid bleven over, die haar bestaan vormgaven rond expressie en intensiteit. Ze leefde ten volle, maar altijd op de rand, haar passie en haar verdriet meedragend in elke uitvoering en elk openbaar moment. Op 14 september 1927, in Nice, Frankrijk, ging ze op een rit met haar partner, gekleed in haar favoriete lange rode zijden sjaal, met de hand geschilderd. Ze negeerde een suggestie om een beschermende mantel tegen de wind te dragen, en liet de sjaal vrij vloeien, een kenmerk van haar stijl. Enkele momenten later raakte de sjaal verstrikt in het achterwiel van de auto, die het gewelddadig en fataal om haar nek trok. Haar leven eindigde onmiddellijk, op een manier die net zo dramatisch en symbolisch was als haar bestaan. Het accessoire dat haar vrijheid en individualiteit definieerde, werd het instrument van haar dood, en liet een erfenis van gedurfde schoonheid en onverschrokken leven achter. © Historische Foto's #drthehistories