Kolejna refleksja: tzw. „bezpieczne” lub „prestiżowe” kariery, jak definiują je nasi (bardzo azjatyccy 😅) rodzice: prawnik, bankier, konsultant zarządzający, nawet informatyka i medycyna, są na drodze do komodyzacji dla młodszych pokoleń. Byłem namawiany, aby w liceum wybrać kierunek medyczny, ale skończyłem na informatyce. Spędziłem tylko około roku na profesjonalnym kodowaniu, podczas gdy nieustannie inwestowałem na boku. Moje najlepsze „wolne” w dwudziestce to czytanie tych długich raportów finansowych podczas 15-godzinnych lotów z SF do HK. W erze post-AI jedynym zrównoważonym sposobem na zbudowanie znaczącej kariery jest praca tylko nad rzeczami, które naprawdę cię interesują i w których jesteś naprawdę dobry. Przeciętność nie jest już opłacalną opcją, nie tylko dlatego, że jest niewypełniająca, ale dlatego, że role, którymi się nie interesujesz, nie będą nawet istnieć wystarczająco długo, abyś mógł utrzymać produktywność, której oczekuje rynek. Zostaną zastąpione przez AI.

Moi rodzice nigdy nie rozumieli, dlaczego porzuciłam medycynę na rzecz informatyki jako dziewczyna. Mój tata zawsze mówił: „Lekarz to bezpieczny i szanowany zawód, nie kończ w łóżku obok skrzynki serwerowej z innymi facetami” (Kontekst: to było w zasadzie jego życie jako pierwszego inżyniera oprogramowania w Chinach.) Oni również nigdy nie rozumieli, dlaczego opuściłam stabilną pracę programisty w dużej firmie technologicznej na rzecz bardzo niestabilnego świata kapitału venture. A na pewno nie rozumieją, dlaczego 8 lat temu założyłam własny fundusz inwestycyjny w 2018 roku, gdy rynek kryptowalut był w tak złym stanie, a ja mogłam wygodnie zbierać opłaty za zarządzanie w strukturze 5+3 od tradycyjnego VC. Życie nie polega na dopasowywaniu się do tego, co inni mogą w danym momencie rozpoznać, chodzi o wybór ścieżki, za którą możesz stać, zwłaszcza gdy nikt inny tego w pełni nie rozumie. Przyszłość jest tutaj, tylko nie jest równomiernie rozłożona.