Een andere realisatie: de zogenaamde "veilige" of "prestigieuze" carrières zoals gedefinieerd door onze (zeer Aziatische 😅) ouders: advocaat, bankier, managementconsultant, zelfs informatica en geneeskunde, zijn allemaal op weg naar commoditisering voor de jongere generatie. Ik werd in de middelbare school gepusht om pre-med te worden, maar eindigde in informatica. Ik heb maar ~1 jaar professioneel gecodeerd, terwijl ik nonstop aan het investeren was. Mijn beste "vrije tijd" in mijn 20s was het lezen van die lange kwartaalrapporten tijdens 15 uur durende vluchten van SF naar HK In het post-AI tijdperk is de enige duurzame manier om een betekenisvolle carrière op te bouwen, te werken aan ALLEEN dingen waar je diep nieuwsgierig naar bent en waar je echt goed in bent. Middelmatigheid is niet langer een levensvatbare optie, niet alleen omdat het onbevredigend is, maar omdat rollen waar je niet om geeft, niet eens lang genoeg zullen bestaan om de productiviteit te behouden die de markt verwacht. Ze zullen vervangen worden door AI.

Mijn ouders begrepen nooit waarom ik geneeskunde voor informatica heb opgegeven als meisje. Mijn vader zei altijd: "Een dokter is veilig en gerespecteerd, eindig niet naast een serverkast met andere jongens" (Context: dat was in wezen zijn leven als eerste generatie software-engineer in China.) Ze begrepen ook nooit waarom ik een stabiele programmeerbaan bij een groot technologiebedrijf verliet voor de zeer onzekere wereld van durfkapitaal. En ze begrijpen zeker niet waarom ik 8 jaar geleden mijn eigen prop fund begon in de bear bottom van 2018, toen crypto zo dood was en ik comfortabel management fees had kunnen innen in een 5+3 structuur van traditionele durfkapitaal. Het leven gaat niet om passen in wat anderen op dat moment kunnen herkennen, het gaat om het kiezen van een pad waar je achter kunt staan, vooral wanneer niemand anders het volledig begrijpt. De toekomst is hier, alleen niet gelijkmatig verdeeld.