Obrazy worków na ciała nie pozostawiają wątpliwości co do brutalności represji w Iranie, a blackout komunikacyjny jest nie do obrony. W całym kraju Irańczycy protestują przeciwko rzeczywistym trudnościom ekonomicznym, z których wiele pogłębiły amerykańskie sankcje. Z Wielkiej Brytanii prawdziwa solidarność oznacza sprzeciw wobec tych sankcji oraz imperialnych strategii i aspiracji, które się za nimi kryją. Jednocześnie ten niepokój jest cynicznie wykorzystywany przez rząd Netanjahu, który dąży do ludobójstwa, jako pretekst do interwencji militarnej i zmiany reżimu — ścieżka, która musi być stanowczo odrzucona. Musimy być pewni: tylko naród irański ma prawo decydować o swojej przyszłości. Żadna zewnętrzna siła nie powinna dyktować ani ingerować. Jakakolwiek poważna polityka wymaga uwzględnienia wszystkich tych prawd.

Zapytałem sekretarza spraw zagranicznych, czy byłoby to legalne, gdyby obce mocarstwo oskarżyło brytyjskiego premiera o łamanie swoich przepisów krajowych, zbombardowało Wielką Brytanię, zabiło dziesiątki brytyjskich obywateli i porwało premiera oraz jego żonę w środku nocy. Odmówiła odpowiedzi.

Miał rację.