Een van de vreemdere uitkomsten van AI is dat ik niet langer de ongeveer 7 mensen vraag die ik vroeger vroeg om random dingen waar ik gewoon niet goed in was of die ik niet wilde doen. Ik had twee mensen aan wie ik om hulp vroeg met spreadsheetformules. Ik had een paar mensen aan wie ik om hulp vroeg bij het analyseren van enkele datasets. …enzovoort. En wat ik me realiseer is dat die kleine hulpjes echt belangrijk waren voor de band met die mensen. Zonder hen heb ik minder interactie met hen. Ik bedank ze minder. En hun waarde voel ik minder regelmatig. Die kleine hulpjes zijn weg en komen niet terug. En wat misschien nog interessanter is, is dat ik merk dat mensen die interacties niet vervangen door hoog niveau hulp bij dingen zoals AI-tools, omdat iedereen zo hectisch probeert bij te blijven. Ik heb deze hypothese dat de samenleving een beetje is gestorven toen smartphones uitkwamen. Mensen waren vroeger doodverveeld en je voelde je niet raar om met een kassière te praten. Nu vraag je hen om even weg te stappen van het internet. Dat gebeurt niet. Ik voel dat ook met AI. Collega's konden vroeger helpen en hadden daar ook de tijd voor. Het begint te voelen alsof de toekomst is dat je geen hulp meer nodig hebt bij kleine dingen en niemand lang genoeg van hun agents kan wegstappen voor de grote dingen.