Ik vond ‘One Battle After Another’ eigenlijk leuk en waardeerde het als een document van onze tijd, juist omdat het zo onsamenhangend en verward was. Het was een koortsdroom van een liberaal waarin het verhaal een bizarre en hallucinatoire pastiche was die niet samen kon blijven. Het probeerde ‘iets te zeggen’ maar eindigde volledig verhaspeld. Het was vurig en opgewonden in dienst van niets.