Quantumcomputing is fascinerend en krachtig, waarbij gebruik wordt gemaakt van kwantummechanische principes zoals superpositie, verstrengeling en interferentie om problemen op te lossen die geen enkele klassieke computer kan. Maar er is iets dat een klassieke computer kan doen wat een quantumprocessor niet kan: CTRL-C CTRL-V

De no-cloning stelling zegt dat je een willekeurige onbekende quantumtoestand niet kunt kopiëren zonder deze te verstoren. Dit breekt een reeks klassieke trucs waar we op alle niveaus van klassieke computing altijd op vertrouwen: - Kopieer toestand → voer bewerkingen uit op de kopie - Verdeel signalen - Cache tussenresultaten - Herhaal door duplicatie

Kortom, ons bestaande concept van RAM werkt niet in het kwantumcomputing paradigma. Je kunt niet zomaar een geheugenadres "lezen" zonder mogelijk de superpositie van het adresregister of de gegevens zelf te laten instorten.

Met andere woorden, "staat" in de klassieke zin is een oneindige hulpbron, omdat het eenvoudig kan worden gekopieerd en overal kan worden gebruikt. Quantumtoestanden daarentegen (inclusief verstrengelde toestanden die Shor's algoritme aandrijven), worden effectief *gecreëerd* en vervolgens *geconsumeerd*

In feite creëert deze realiteit een van de grootste barrières voor een CRQC. In algoritmes zoals Shor's is de grootste overhead het cultiveren van een specifieke set verstrengelde toestanden en deze op een fouttolerante manier in de schakeling teleporteren.

In het licht van dit feit is de huidige staat van vooruitgang in quantum die het afgelopen jaar is geboekt, buitengewoon geweest. Quantumcomputing vertegenwoordigt de grens in veel disciplines: informatietheorie, computerwetenschap, natuurkunde en techniek. Het realiseren van een fouttolerante quantumcomputer zal dus een van de belangrijkste technologische doorbraken voor de mensheid vertegenwoordigen.