Vertrouwen wordt vaak aangenomen in plaats van afgedwongen. Naarmate AI-agenten van assistenten naar autonome actoren bewegen, breekt deze aanname stilletjes. De echte faalmodus is niet slechte redenering, het zijn agenten die acties uitvoeren zonder harde grenzen. Slimme agenten die draaien op zwakke infrastructuur creëren geen autonomie. Ze creëren risico.

De uitdaging is dat vertrouwen niet kan worden afgeleid uit intentie of uitkomsten. In autonome systemen schalen verwachtingen, beleidslijnen en "beste gedrag" niet. Zonder expliciete identiteit, afgebakende autoriteit en afdwingbare limieten op het moment van uitvoering, vertrouwen systemen op blinde delegatie. Logs en uitleg achteraf voorkomen geen schade, ze beschrijven het alleen maar. Op dat moment wordt vertrouwen optimisme dat wordt ondersteund door hulpmiddelen.

Kite pakt dit aan door vertrouwen af te dwingen op de infrastructuurlaag. Agentidentiteit, autoriteit, beperkingen en uitvoering worden van nature gedefinieerd en on-chain geverifieerd, zodat acties worden beperkt voordat ze plaatsvinden, en niet achteraf worden uitgelegd. Dit stelt agenten in staat om onafhankelijk en veilig te handelen, zonder menselijke goedkeuringen of blinde vertrouwen. Bij Kite is vertrouwen geen belofte. Het is een eigenschap van het systeem 🪁