Eens in de palm van de hand, opgerold tot een zachte sneeuw Rode lint om de nek, doordrenkt met de zachtheid van de wereld Geluiden van rook gehoord, ook de ogen en wenkbrauwen herkend Dacht dat een leven, gevangen zou zijn in de zoetheid van een vierkante ruimte Tot de wind over de prairie strijkt, met de wolfshuil in het oor De wildheid in het bot en bloed, breekt de zachte cocon Elke stap een omkijk, het rode lint zweeft als een lijn aan de hemel Draai je om, en ga naar de wildernis en de sneeuwbergen Sneeuw heeft de klauwsporen bedekt, de wind slijpt scherpe tanden #格林 #重返狼群