Onlangs, omdat ik vaak de "luchtkwaliteitscrisis" ter sprake breng, hebben veel vrienden me bericht: "Je bent nooit in Beijing of Hebei geweest, wat is jouw beetje smog? Mijn PM2.5 is drie keer zoveel als dat van jou." Ik voel me elke keer weer ongemakkelijk. Wat is er zo te vergelijken? Het is geen kwestie van wie het slechter heeft. Waar ik me eigenlijk altijd om heb bekommerd, is gezondheid. Ik wil een voorbeeld delen dat me erg heeft geraakt - de Amerikaanse technologie-ondernemer Bryan Johnson @bryan_johnson, de oprichter van Kernel en Blueprint, bekend om zijn "anti-verouderingslevensstijl" en "extreme zelfoptimalisatie". Maar zijn tijd in India deed hem beseffen: hoeveel geld, technologie of zelfdiscipline je ook hebt, het is machteloos tegenover slechte lucht. Wat deed hij precies? Bij het promoten van Blueprint ging Bryan speciaal naar India. Niet zomaar op doorreis, maar met een goed voorbereide verblijf. Hij nam een complete monitoring set mee: realtime PM2.5, AQI, bloedzuurstof, hartslag, ontstekingsindicatoren, slaap efficiëntie... Hij "voelde niet dat de lucht slecht was", maar verifieerde het met data. Uiteindelijk kwam hij tot de conclusie: "In India kon ik Blueprint bijna niet uitvoeren. Luchtvervuiling heeft al mijn gezondheidsinspanningen vernietigd." Wat Bryan zegt, zijn geen milieuslogans, maar de waarheid van het lichaam. Hij noemt de luchtkwaliteit in India een "systematische mislukking", het is geen individueel probleem, maar een gezamenlijke mislukking van de overheid, bedrijven en de samenleving. "Als een samenleving niet eens kan zorgen dat mensen kunnen ademen, zijn alle discussies over groei, technologie en de toekomst slechts loze praat." Deze woorden zijn zwaar, maar waar. Bryan is geen milieuactivist, hij is een extreem rationele, data-gedreven techneut. Hij spreekt niet over romantiek, maar over bewijs. Dus wanneer zelfs hij zegt "luchtvervuiling maakt gezondheidsprotocollen ongeldig", is het niet langer een klimaatkwestie, maar een waarschuwing voor de basis van het menselijk bestaan. Dit deed me beseffen dat lucht niet alleen een fysieke aanwezigheid is, maar eigenlijk een langdurig genegeerd "onzichtbaar goed". Terwijl Silicon Valley het heeft over de metaverse en onsterfelijkheid, geeft de infrastructuur van de echte wereld alarm. Als zelfs de meest basale "input" - ademhaling - niet kan worden gemonitord en geaudit, dan zijn alle "systeemoptimalisaties" slechts kastelen op het zand. Wat we doen, is proberen dit "ademaudit-systeem" op te zetten. Het gebruikt AI om luchtdata te verzamelen en te analyseren, zodat mensen de ademhalingsstatus van hun stad kunnen zien, reisadviezen kunnen krijgen en zich bewust kunnen worden van hun verbinding met de omgeving. Misschien kunnen we de lucht niet verbeteren, maar we kunnen in ieder geval zien wat we inademen. Misschien kunnen we de wereld niet herstellen, maar we kunnen in ieder geval eerlijk de lucht van deze tijd vastleggen. Lucht is niets anders dan de verlengde lijn van het leven. Wanneer ademhaling een last wordt, zijn gezondheid, rijkdom en technologie slechts illusies.