De standaard OTC-tokens met een korting en een lockup-structuur maken weinig zin vanuit het perspectief van een groeiend ecosysteem. Als je het vergelijkt met ontwikkelingsfinanciering, is dat alsof Venezuela zijn valuta (Bolivar) met korting verkoopt ten opzichte van de spotprijs voor USD, waarbij de Bolivares zijn vergrendeld. Is het niet structureel verstandiger om tokens te verkopen tegen de spotprijs of dicht bij de spotprijs, zonder "lockup", maar waarbij de USD een soort buitenlandse valutareserve vormt terwijl de basistoken vereist is om in het ecosysteem te worden geïnvesteerd (en niet door passief staken) voor een aantal jaren, bijvoorbeeld door de token in het eigen vermogen van ecosysteemprojecten te investeren, met voorkeurs toegang voor de investeerder. Bijvoorbeeld in plaats van dat een Amerikaanse investeerder Bolivares koopt met USD en er een jaar niets mee doet, is hij verplicht om de valuta in een productieve onderneming te investeren (en krijgt voordelen voor het doen daarvan), en voor zover de werknemers van de onderneming (betaald in Bolivares) USD nodig hebben om aan hun behoeften te voldoen, gebruikt de staat zijn USD-reserves om aan die vraag te voldoen.