Ik was niet van plan om deze post te schrijven, maar ik vind het belangrijk. Toen ik op de middelbare school zat, werd ik goede vrienden met een van de "coole" kinderen. De meisjes hielden van hem, jongens hielden ervan om bij hem in de buurt te zijn. Hij was knap, atletisch, charismatisch en zoals ik ontdekte, ook vriendelijk. Op school was ik het vreemde kind. Ik was een Zuid-Afrikaan die het land ontvlucht was vanwege de onrust en werd niet erg leuk gevonden toen ik in Nieuw-Zeeland aankwam. Ik werd gezien als racistisch en anders. (Ik was de eerste Zuid-Afrikaan die ze hadden ontmoet). Vriendschappen sluiten was dus HEEL moeilijk. Toen ontmoette ik Rah. Hij ging bij me zitten, maakte grappen met me, lachte om mijn grappen en, het belangrijkste, nam de tijd om me te leren kennen. Hij was ook niet wit, niet dat dat ertoe doet, maar het benadrukt nog meer hoe vriendelijk hij was toen het zo gemakkelijk zou zijn geweest om me in een hokje te plaatsen. Hij zag wie ik was en nam de tijd om me te leren kennen. Hij stelde me voor aan iedereen, meisjes en jongens. Hierdoor werd ik langzaam geaccepteerd op school. Toen ik op een dag naar de les ging, was ik te laat en haastte me om op tijd in de les te zijn. Toen kwam ik Rah tegen, die zei: "Hé Craig, kan ik met je praten." ...