Zorg voor wat je liefhebt, voordat de tijd je de waarde ervan leert. Ik wou dat de timing en de situatie beter waren om dit te doen of op zijn minst erover te praten, maar het is iets dat ik altijd al heb willen doen. Mijn gezin op een lange vakantie nemen. Voor alles betalen, de beste dingen boeken, de verjaardag van mijn moeder vieren en ze zo veel mogelijk verwennen. Ik ben dankbaar dat ik in een positie ben waarin ik dit kan doen. Ik heb het niet geforceerd of mezelf onder druk gezet, maar nu het gedaan is, voel ik me lichter. Verlicht, zelfs. Denk ik. Wat me bang maakt, is dat ze nu terug moeten naar ons huis.. met alles wat er aan de hand is. Het is een vloek om daar vandaan te komen. Waar je ook gaat, wat je ook doet, een deel van je geest is nog steeds thuis, met een diepe droefheid die je echt niet kunt loslaten. Ik heb zelf niet echt van de reis genoten. Mijn geest was de hele tijd daar, probeerde vrienden te bereiken, volgde wat er aan de hand was en hielp waar ik kon. Mijn vrienden en mijn familie zijn de belangrijkste dingen in mijn leven. Ik zou voor hen sterven. Er is niet veel dat ik kan doen behalve hopen en bidden dat ze veilig aankomen en veilig blijven. Ik hoop gewoon dat ze van de reis hebben genoten, zelfs maar voor een moment, en een pauze hebben gekregen van alles wat thuis op hen wacht.