Er was een gouden tijd voor non-fictie tot ~1990: korte boeken zoals hieronder, waarin een slimme persoon je iets rechtstreeks probeert te vertellen. De meeste non-fictie werd *te* bewust van de markt, en ~alles leest na 1990 als een middelmatig New Yorker-profiel of een TED-talk.

Het is de 'achteruitgang van de amateurmonografie'. Schrijven is te professioneel geworden. Alles heeft een sympathiek karakter ("Rich Jones wist dat er iets niet klopte. De grafieken zagen er *te* perfect uit."), een smaakvolle eerste-persoon narratief, enz. De stem is allemaal hetzelfde. Er is geen textuur.

Ik beschouw internet schrijven na 1990 als veruit superieur aan gepubliceerde 'professionele' teksten in het algemeen, hoewel dat ook steeds professioneler en eentoniger wordt in het Substack-tijdperk. Gelukkig zijn er tonnen boeken om te lezen, dus maak ik me geen zorgen over het tekort aan leesmateriaal.