Vijfentwintig jaar geleden was ik een super vroege adopter van enkele van de originele dicteersoftware. Ik werkte op een 250mhz Pentium II, met een nauwkeurigheid van ongeveer vijftig procent. Het systeem was echt primitief, dus je moest leren spreken op een manier die het kon begrijpen. Je uitspraak werd daardoor behoorlijk scherp, bijna klinkend als een robot. Dat zorgde voor hilarische momenten wanneer je boos of opgewonden was terwijl je een e-mail schreef. "Je vrouw is zwanger? Je moet zo blij zijn," zei Spock, alsof hij het had over wat er voor de lunch is. Dicteren tegenwoordig voelt als magie in vergelijking daarmee. Het bijzondere aan technologische vooruitgang is dat het in de loop der jaren zo veel samenkomt dat je uiteindelijk vergeet wat magisch is.