Terwijl ik wat rustige tijd doorbracht met reflecteren op de afgelopen jaren, werd ik herinnerd aan het verhaal van de Schildpad en de Haas. Als ik terugkijk op de jaren die voorbij zijn gegaan, kon ik niet anders dan denken aan de gemiste kansen, de wat-als, de collega's die verder zijn gegaan naar groenere weiden, en voelde ik natuurlijk een klein beetje verdriet. Maar terwijl ik verder ging, werd ik ook herinnerd aan de vele keren dat ik ervoor koos om verankerd te blijven in principes en overtuigingen - om de metas niet na te jagen, en beslissingen te nemen die vaak moeilijk waren, noch de meest populaire of "sexiest" van allemaal. Ik wist dat deze uiteindelijk konden leiden tot een langzamer tempo en een mogelijk langere weg. Toen ik keek naar de uitkomsten die uiteindelijk naar voren kwamen, hoewel ze misschien niet altijd de "beste" waren, weet ik dat ik nog steeds heel erg in de race was. En in bepaalde "kleinere" races van gelijke waarde, kunnen de andere mederenners onderweg zijn afgehaakt, om verschillende redenen zoals zelfgenoegzaamheid, verlies van focus, miscalculatie of burn-out. Ik word eraan herinnerd dat vooruitgang niet altijd het luidste is, maar een reis die wordt aangedreven door consistentie en verankerd door principes net zo belangrijk is. Net als de schildpad, werd ik eraan herinnerd dat steady blijven ook net zo belangrijk was, meer dan kijken wie er vooruit sprintte. Als we het nieuwe jaar ingaan, mogen we onze eigen race blijven lopen, ook al voelt het soms als een race tussen een Schildpad en een Haas.