Mijn vader was een oudere man toen hij kinderen kreeg, en hij was vrij ouderwets als vader. Hij speelde niet de hele tijd met ons, maar we aten elke maaltijd als gezin. We dartelden in en uit zijn kantoor en stelden kindervragen, die hij tot op zekere hoogte tolereerde. Hij las ons de meeste avonden voor, hij stopte ons in.

Ter verduidelijking, mijn vader speelde wel met zijn kinderen, het was alleen een meer sporadische zaak. Vaak draaide hij ons na het avondeten een paar minuten rond terwijl we nog aan tafel zaten. Het allerbeste was wanneer hij deed alsof hij een haai of een alligator was en ons in het zwembad opjoeg.

Het ding is, mijn vader hield van zijn krant, radio-uitzendingen en af en toe een film, maar behalve zijn werk (waar hij ook van genoot) had hij niet zoveel te doen. Hij hield echt van praten met ons en interactie met ons gedurende de dag, wij waren een interessant element in zijn leven.

Ik vraag me af of mensen nu gewoon meer verveeld zijn met hun kinderen, omdat het voor een kind moeilijker is om te concurreren met de eindeloze opties voor input die veel volwassenen de hele dag door hebben aangesloten. Misschien zijn het echt de telefoons.