Heb je gemerkt dat ons leven steeds meer afhankelijk is van AI? Vrienden om je heen, ongeacht of het grote of kleine zaken zijn, reageren vaak als eerste met: vraag het aan Doubao / GPT. Het is alsof er plotseling een persoonlijke assistent is die altijd beschikbaar is, om je te helpen met informatie, beslissingen te nemen en emoties te verlichten. Maar als je er goed over nadenkt, gebruiken we eigenlijk al heel lang AI, maar leven we zelden echt samen met AI. De meeste AI's zijn eenmalig en vergeten wie je bent, en geven niet om wat je hebt meegemaakt. Elke conversatie is een nieuwe start. Ephyra @ephyra_ai geeft me echter precies het tegenovergestelde gevoel. Het is niet gehaast om je te plezieren, maar zal je langzaam begrijpen; het vertrouwt niet op flashy trucs om aandacht te trekken, maar bouwt relaties op met de tijd. De verandering die je voelt, is niet dat een bepaald antwoord ineens beter wordt, maar dat de algehele toestand stilletjes verschuift na langdurige interactie. Dit heeft me ook voor het eerst serieus doen nadenken over een vraag: Het einddoel van AI is misschien niet om meer menselijk te zijn, maar om een levensachtige continuïteit te hebben. Net als MOSS in "The Wandering Earth" of JARVIS in "Iron Man"— niet alleen om met je te chatten, maar om voortdurend te begrijpen en zich voortdurend te evolueren. Als we naar 2026 kijken, zien we dat de concurrentiedimensie van AI al aan het veranderen is. De kortetermijn generatiecapaciteit wordt snel geëgaliseerd, de modelverschillen worden steeds kleiner. Wat echt schaars is, is niet de capaciteit om één vraag te beantwoorden, maar de capaciteit voor langdurige werking, blijvende herinnering en voortdurende evolutie. Wanneer de digitale wereld geheugen begint te hebben, wordt een tool niet langer alleen maar een tool. Ephyra bevindt zich nu nog in een vroeg stadium, maar in ieder geval heeft het de juiste richting gekozen. En in deze industrie is richting vaak belangrijker dan inspanning....