Ik denk dat het antwoord hierop 1) klassenwrok is (de rijken zijn woedend op de nog rijkeren) en 2) het wordt steeds moeilijker voor naar beneden mobiele stedelijke elites om herkenbaar volwassen levens samen te stellen. ‘Socialisme’ is zowel een valse belofte als een politieke miscommunicatie. We hebben niet meer de politieke en culturele verbeeldingskracht om onze problemen nauwkeurig te beschrijven, laat staan om met oplossingen te komen. En dus blijven we achter met opgewarmde theaterkind derdewereldlinkse rommel die 50 jaar geleden zijn hoogtepunt al heeft bereikt en waarvan het echte doel niet beleid of materiële oplossingen is, maar eerder om te demonstreren (door deze productie op te voeren) dat de klasse die Mamdani vertegenwoordigt nog steeds culturele macht heeft.