Walletadressen zijn ontworpen om één vraag te beantwoorden: "Wie kan deze transactie ondertekenen?" Autonome agents hebben antwoorden nodig op veel meer dan dat.

Een walletadres is: • Een enkele sleutel • Stateless • Contextvrij Het kan fondsen verplaatsen — maar het kan niet uitleggen waarom, namens wie, of binnen welke grenzen. Dat is een probleem voor autonomie.

Wanneer agenten alleen wallet-adressen gebruiken: • Toestemmingen zijn alles-of-niets • Verantwoordelijkheid is onduidelijk • Intrekking is rommelig • Risico wordt teruggeduwd naar mensen Dus mensen blijven betrokken — en autonomie verdwijnt stilletjes.

Agentidentiteit introduceert structuur: • Delegeerde autoriteit • Beperkte machtigingen • Tijdgebonden sessies • Verifieerbare actiegeschiedenis Identiteit verandert "een sleutel" in een verantwoordelijke actor.

Kite beschouwt agenten als eersteklas economische deelnemers — niet alleen als portemonnees met scripts eraan vast. Want autonomie gaat niet om het bezitten van sleutels. Het gaat erom wie bevoegd is om te handelen, onder welke regels 🪁