Dit is hoe criminaliteit in de toekomst zal werken. Het doet me denken aan de twee onwetende moordenaars die de broer van Kim Jong Un op de luchthaven hebben vermoord. Elk van hen werd betaald om naar hem toe te lopen en een precursor voor VX zenuwgif op zijn gezicht te wrijven, dat, wanneer het werd gecombineerd, een dodelijk zenuwgas vormde dat hem onmiddellijk doodde.

We hebben vrijdagavond met enkele burenvrienden gegeten voor de verjaardag van mijn dochter, en de vrouw van het stel, met wie ik normaal gesproken het eens ben, daagde mijn liefde voor de film "Moonstruck" uit, en zei dat ze het had gekeken nadat we erover hadden gesproken en dat ze het gewoon niet bijzonder vond en verrast was dat ik het zo leuk vond. Tijdens een glas wijn moest ik mezelf aansporen om een verdediging op te bouwen, niet alleen voor mijn smaak maar ook voor de film zelf. Maar dit is waarom ik het leuk vind om met mensen te discussiëren, want totdat ze me uitdaagde, had ik niet echt nagedacht over wat ik zo leuk vond aan de film, vooral. Wat ik het meest leuk vind aan de film is hoe het laat zien hoe liefde transformeert. Wanneer we Loretta Castorini voor het eerst ontmoeten, leeft ze een half leven, zich neerzettend bij een ambivalente man waar ze ook ambivalent over is. Ze heeft het opgegeven, zich kleedend als een suffe oude vrouw die is uitgedroogd, door gebrek aan verlangen. Maar dan (maar dan!), ontmoet ze de vervreemde broer van haar verloofde en ondanks de omstandigheden, met name haar wankele verloving, hebben ze een onmiddellijke en krachtige connectie. En in plaats van het gevoel te erkennen maar door te gaan met dit half leven, grijpt ze naar passie, naar romantiek, naar geluk, naar verbinding... naar het leven! Deze twee ongemakkelijke, door de maan betoverde geliefden, die desondanks hebben gevonden wat ze nodig hadden, komen samen en komen beide weer tot leven. En deze film is geen film die tegen toewijding pleit, maar het portretteert de relatie van passie en toewijding. Waarom zou je je aan iemand verbinden waar je niet gepassioneerd over bent? Hoe behoud je passie binnen een toewijding?

De meest tragische eigenschap van de jeugd is dat de jongeren het gevoel hebben dat ze voor altijd jong zullen zijn, niet beseffend dat deze vluchtige jeugd en al zijn gratie en elan een schat aan onschatbare rijkdom vormt. Jong zijn, sterk, goed uitziend, scherpzinnig, behendig en vlot, met je ouders nog in leven en al je vrienden en al je dromen, ook nog levend. Dit was een gouden tijdperk waar we blind voor waren en dat we verkwistten met de meest casual ondankbaarheid.