W piątek wieczorem mieliśmy kolację z sąsiadami z okazji urodzin mojej córki, a żona pary, z którą zazwyczaj się zgadzam, zakwestionowała moją miłość do filmu "Moonstruck", mówiąc, że obejrzała go po naszej rozmowie i po prostu nie uważała, że to coś specjalnego, i była zaskoczona, że tak bardzo mi się podoba. Przy lampce wina musiałem się zmobilizować, aby obronić nie tylko swój gust, ale także sam film. Ale to właśnie dlatego uwielbiam kłócić się z ludźmi, ponieważ dopóki mnie nie wyzwała, tak naprawdę nie zastanawiałem się, co tak bardzo kocham w tym filmie, szczególnie. To, co najbardziej mi się w nim podoba, to sposób, w jaki pokazuje, jak miłość się zmienia. Kiedy po raz pierwszy spotykamy Lorettę Castorini, prowadzi ona półżycie, godząc się na ambiwalentnego mężczyznę, wobec którego również ma ambiwalentne uczucia. Poddała się, ubierając się jak zaniedbana stara kobieta, która wyschła z braku pragnienia. Ale potem (ale potem!), spotyka brata swojego narzeczonego, z którym nie ma kontaktu, i mimo okoliczności, zwłaszcza jej niepewnego zaręczenia, mają natychmiastowe i silne połączenie. I zamiast uznać to uczucie, ale dalej żyć tym półżyciem, chwyta za pasję, za romans, za szczęście, za połączenie... za życie! Ci dwoje niewygodnych zakochanych, którzy mimo wszystko znaleźli to, czego potrzebowali, łączą się i oboje wracają do życia z impetem. A ten film nie jest filmem, który sprzeciwia się zaangażowaniu, ale przedstawia relację pasji i zaangażowania. Dlaczego miałbyś zobowiązywać się do kogoś, do kogo nie czujesz pasji? Jak utrzymać pasję w ramach zaangażowania?

Najbardziej tragiczna cecha młodości polega na tym, że młodzi czują, jakby mieli być młodzi na zawsze, nie zdając sobie sprawy, że ta ulotna młodość, ze wszystkimi swoimi wdziękami i zapałem, stanowi skarb bezcennego bogactwa. Być młodym, silnym, atrakcyjnym, bystrym, zwinny i sprawnym, z rodzicami wciąż żyjącymi, wszystkimi przyjaciółmi i wszystkimi marzeniami, które również są żywe. To była złota era, której byliśmy ślepi i którą roztrwoniliśmy z największą obojętnością.

Jedną z największych cech wczesnych lat 90. było to, że wśród całej przedinternetowej biedy wyborów, od czasu do czasu można było zobaczyć coś takiego w telewizji kablowej. Ludzie zapominają, jak całkowicie izolowani byliśmy, chyba że znajdowałeś się w czołowej metropolii z wystarczającą gęstością kreatywnych ludzi. Chcesz nietypowego filmu? Trudno. Chcesz konkretną książkę? Mam nadzieję, że jest dostępna w Walden Books. Przeczytałeś o albumie w Melody Maker? Przygotuj się na przeszukiwanie skrzyń z płytami. Pamiętam, jak rozmawiałem z tą artystyczną dziewczyną w szkole, której ojciec był dobrze powiązanym artystą, i po prostu zapisywałem filmy w notatniku, które polecała lub o których wiedziała. Potem szukałem ich później i mogłem znaleźć coś dopiero po latach, odwiedzając miejsce takie jak Kim's Video w NYC podczas wizyty u przyjaciół. Teraz wszystko jest dostępne dla wszystkich, ale sztuka stała się w rzeczywisty sposób mniej ważna.