Een van de langstlopende schisma's in programmeren is die van statische versus dynamische typing. Ik heb gedurende mijn hele carrière een miljoen argumenten van beide kanten gehoord, maar heb zeer weinigen gezien die ooit iemand van iets hebben overtuigd. Aangezien rationalisaties die zich als reden voordoen zelden doen in zaken van geloof. De ruiter zal altijd de weg van de olifant rechtvaardigen. Dat wil niet zeggen dat er geen mensen zijn die van kamp zijn gewisseld. Sterker nog, zulke individuen schreeuwen meestal de luidste rationalisaties van allemaal. Vaak met de charme van een levenslange omnivoor die plotseling veganist wordt of een traditionele bankier die een gelukkige rit op crypto heeft gemaakt. Hoe korter het geloof, hoe helderder de vlam. Persoonlijk ben ik onbeschaamd een dynamische typing-man. Daarom hou ik zo veel van Ruby. Het maakt volledig gebruik van dynamische typing om de poëtische syntaxis mogelijk te maken die resulteert in zulke mooie code. Voor mij zou Ruby met expliciete, statische typing zijn als een salade met een bolletje ijs. Ze passen gewoon niet bij elkaar. Ik moet ook bekennen dat ik in het verleden de evangelische positie voor dynamische typing heb omarmd. Tot het punt dat ik leed aan een One True Proposition-kwetsuur. Het gebrek aan enthousiasme voor dynamische typing zien als een reflectie van gemiste educatie, ervaring of misschien zelfs competentie. Oh, wat een dwaasheid. Als proberen te overtuigen dat een introvert echt van feesten zou houden als ze zich maar een beetje zouden ontspannen. Dat het eigenlijk echt leuk is om in drukke kamers te zijn, urenlang, schreeuwend om te communiceren, omdat hoe zit het met die VIBE! Tegenwoordig ben ik de pracht van multipliciteit gaan waarderen. Programmeren zou een vreselijke onderneming zijn als we allemaal aan hetzelfde paradigma waren gebonden. De menselijke natuur is veel te gevarieerd om zo'n beperking op zijn creativiteit te accepteren. Kun je je voorstellen als alle visuele kunst in de stijl van het kubisme moest worden weergegeven? Of realisme? Of alle romans geschreven in de korte, directe stijl van Hemmingway? Wat een verveling zou het allemaal snel zijn! Het zou de magie van programmeren ruïneren. Deze unieke fusie van kunst en techniek. Maar het heeft even geduurd voordat ik tot deze conclusies kwam. Ik ben een herstellende oplossingist. Dus wanneer ik mensen zie die met hun hand op hun hart in ongeloof zijn dat iemand, ergens, JavaScript boven TypeScript zou kunnen verkiezen, glimlach ik, en herinner ik me de dagen dat ik hun ijver in de spiegel herkende. Dat wil niet zeggen dat alle zaken van programmeerbenaderingen neerkomen op gelijk maar verschillende denkwijzen. Er zijn grenzen aan dit relativisme. Maar dynamische versus statische typing is zeker binnen zijn grenzen. Dat geldt ook voor functioneel versus object-georiënteerd programmeren. Polen aan beide deze assen hebben in de loop der decennia uitstekende software geleverd (en ook vreselijke dingen!). Nu zijn mensen gezegend met de capaciteit om zich even goed uit te drukken vanuit beide uiteinden. Zo'n ambidextrous natuur lijkt echter zeldzaam, zoals blijkt uit het volslagen ongeloof dat zo vaak door beide zijden wordt geuit dat de ander een redelijke positie zou kunnen innemen. Ik ben niet ambidextrous. Ik geniet niet van statische typing, en objecten brengen mijn geestesoog tot leven. Maar ik ben de waardering gaan hebben voor het feit dat anderen hun creativiteit met evenveel intensiteit verlichten als ik de mijne, met behulp van functionele programmeerbeperkingen en expliciet gespelde types. Zolang ik mijn Ruby nooit hoef te bevuilen met type hints of al mijn front-end code in TypeScript hoef te schrijven, kan ik zo gelukkig co-existeren met degenen die dol zijn op Go of een hekel hebben aan JavaScript. Vive la différence!