"Bu kadar başarılıysan neden The Stable'ı kurdun?" Çocuklarım olduktan sonra ticaret farklı hissettirmeye başladı. Aniden nasıl yapılacağını unuttuğum gibi değil, maliyeti çok daha belirgin hale geldi. Uyanınca ilk yaptığın şeyin telefonuna bakmak olduğunu, ya da spor salonunda, akşam yemeğinde, hatta ailemle takılırken sürekli "benim maruziyetim ne, fiyatım ne, ne ters gidebilir" gibi bir mırıltı duyulması hissinden nefret ediyorum. Seni etkileyen kayıplar bile değil, gerçek hayattan sessizce dikkatini çekmesi. Ve bir kez baba olduğunda, bu karşılık daha da sert oluyor. Çocuğumun anılarının benim yarım halimde olmamı istemiyorum, çünkü beynim hâlâ bir grafikte oluyor. Hâlâ pazarları seviyorum, oyunda olmak istiyorum ama hayatımın tamamını bir odada yalnız kalmak istemiyorum, sadece daha fazla para kazanmak için düğmelere basıp duygusal bir hız treninde gezmek istiyorum. Piyasa her zaman orada olacak. Çocuklarımın küçük olması bunu yapmaz. Bu yüzden podu yaptım çünkü bunu gerçekten katılmak için iyi hissettiren bir şeye dönüştürmemi sağladı. Hâlâ pazar, hâlâ ciddi bir iş, ama yapılandırılmış, sosyal, sadece benim yalnızlığımda zorlanmam yerine ivme ile bir şeyler inşa ediyor. Öğretmeyi seviyorum, insanların seviye atlamasını izlemeyi seviyorum ve insanların gürültüyü kesip gerçekten iyileşebileceği bir yer yaratmayı seviyorum, yıllarca saçma şeylerin peşinden koşmaya gitmeden. Şimdi zamanımı daha iyi kullanmak ve gerçekten istediğim hayata uyuyor; harika bir baba olmak, orada olmak, piyasalarda dikkatli kalmak ve tek bir ticaretten daha uzun süren gerçek bir şey inşa etmek. Bu sadece ilk versiyon, daha büyük bir şeye dönüştüğünü düşünmüyorsan sana haberim var.