Çocuklarınıza verebileceğiniz en iyi şey bir anlık film kaydı değil — gerçek bu. Onlara gerçek benliğinizi — güvensizlikleri, hataları, şüpheleri, yaraları — gösterdiğinizde, onların savunmasızlığına alan açıyorsunuz. Onlara konuşmadan, burada insan olmanın güvenli olduğunu söylüyorsun. Önemli olan, siğilleri görmelerine izin vermek. Korku. Gerilemeler. Ne yaptığını bilmediğin ve yine de anlaman gereken anlar. Çocuklarınızla ne kadar gerçek olursan, kendi kaderlerini yaşama özgürlüğüne o kadar özgür olurlar — senin değil, mitolojin, egosun. Özgünlük ölçekleri artar. Güven de öyle.