Son zamanlarda, tüm akranlarım 30'a yaklaşırken, bir "iş" sahibi olmak, ne olursa olsun, düşündüğünüzden daha zihinsel olarak ağır ve stresli olduğudur. Kendi deneyimime göre: "varsayılan mod" olmak, hiçbir sorumluluk olmadan (mesela izindeyken) beynimin büyük bir kısmını kapattı ve çok kaotik ve belirsiz bir düşünce seviyesinden beni engelledi. Dayanacak bir şeyim olduğunda, aklım asla gerçekten panik yapamaz. İnsanlar her zaman sıfırlamayı bildiklerini söyler ama sadece ara vermeyi biliyorlar. Hiçbir planın olmaması ve yapman gereken ya da yapmak zorunda kalan hiçbir şeyin olmaması, uzun ücretli tatiller gibi hissettirmiyor ve bence birçok insanın asla yaşamadığı gerçek dinlenme bu. Son 2 yılda, inandığım şeylerin ne kadarının "benden gelmediğine" şaşırdım. Birçok şeyi sorguladım—çoğunlukla ideolojiler ve ne yapmak istediğim. Hâlâ bu soruların HİÇBİRİ için cevabım yok ve ölene kadar hiç cevabım olacağını da sanmıyorum. Ama bu soruları yaşamak bana birçok konuda farklı bir bakış açısı kazandırdı ve 30 yaşına geldiğimde yaşayacağımı bildiğim birçok kaygı hafifletti. Yine de, 40 yaşındaki halimle kıyaslanacak hiçbir şey bilmiyorum. Ama bence insanlar 30 yaşına geldiğinde işlerinden ayrılmalı. İyiysen, her zaman geri dönebilirsin, değil mi?