Gerçekten önündeki şeyi görüyor musun? Yoksa varsayımlarınız altında mı gömüldü? Hayattaki en üzücü anlardan biri, bir şeye alıştığımız anlardır. En sevdiğin yemeğin, hoşlandığın, hayalindeki işin ya da vizyon panosundaki ev olabilir. Ama bir şeyle tekrar tekrar karşılaştığımızda, onu gerçek haliyle görmeyi bırakmak kolaydır. Yemekten sıkılıyoruz. İnsanları hafife al. İşten sıkıl. Evi büyüt. Şimdi, ya tekrar taze gözle bakarsan? Onu gerçekten olduğu gibi gör, düşündüğün gibi değil. Çaba ve dikkat gösterin, tekrar parıldamaya başlar.