Değişim: Birikim > Yatırım Şu anda her ekonomist bir konuda hemfikir gibi görünüyor: bir sonraki aşama genişleme değil, dayanıklılıkla ilgili. Buna resesyon mu yoksa sadece uzun süren bir yavaşlama mı diyelim neredeyse fark etmez. Önemli olan insanların nasıl hissettiğidir. Ve insanların genel olarak ne hissettiğin temkinli. Ama DeFi söylemine bakarsanız, tamamen farklı bir makroda yaşıyormuşuz gibi olurdu. Bir sonraki kullanıcı dalgasının tüketici uygulamalarından geleceğini, verimlerin nihayet kitleleri çekeceğini, daha iyi bir kullanıcının anahtarı çevireceğini ısrarla söylüyoruz. Talep her zaman aynıdır, sadece zaman çizelgesi değişir. Gelecek yıl. Sonra bir sonraki yıl. Sonra sonraki. Ve her yıl kitleler gelmiyor. Belki sorun kullanıcı deneyimi değildir. Belki de bu düzenleme değildir. Belki de bu eğitim değildir. Belki de içinde bulunduğumuz döngü için yanlış duyguyu satıyoruz. Duygu Boşluğu Piyasanın duygusal olarak optimize edildiği şeyle DeFi'nin sattığı arasında sessiz bir uyumsuzluk var. Kripto neredeyse tamamen yukarı doğru dilde konuşur. Verim, getiri, optimizasyon, verimlilik. Savunma felci tetikler. Balonumuzun dışında, insanlar nasıl kazanacağını sormuyor. Nasıl kaybetmeyeceklerini soruyorlar. Bu ayrım ince görünse de, her şeyi değiştiriyor. Davranışsal ekonomi bunu defalarca göstermiştir: Kayıp kaçınması insan karar verme süreçlerine hakimdir. İnsanlar, kazanmanın verdiği zevkin yaklaşık iki katı kadar kaybetmenin acısını hissediyor. Belirsizlik zamanlarında bu dengesizlik baskın hale gelir. Gelecek kırılgan göründüğünde, umut harekete geçmeyi değil, korku motive eder. Dramatik türden değil, insanları donduran, kararları erteleten ya da tanıdık ve güvenli hissettiren şeylere çekilmeye neden olan düşük dereceli kaygı. Peki DeFi "daha fazla kazan" diye başlarsa, bu mesaj aslında kime yönelik? Gerçekten ortalama bir insan kira, yiyecek ve seyahatin kontrolden çıkmamasını mı sağlamaya çalışıyor? Yoksa zaten dalgalanmaya alışkan, finansal soyutlama konusunda akıcı olan ve huzuru potansiyel bir yükselişe takas etmeye hazır olan insanlar için mi? DeFi'de Markalaşma Neredeyse her DeFi ürünü, markayı çıkarırsak, hâlâ bir yatırım aracı olarak çerçeveleniyor. Depozitocular, tahsisçi olur. Tasarruflar stratejiye dönüşür. "Güvenli" ürünler bile koruyucu altyapı yerine iade motorları olarak pazarlanıyor. Duygusal verimliliği görmezden gelirken sermaye verimliliğinden bahsediyoruz. Bilançoları optimize ediyoruz ama psikolojiyi ihmal ediyoruz. UX bahanesi Kendimize sorunun SÜREKLI UX'in yaşandığını söylüyoruz. Ama eğer UX darboğaz olsaydı, zaten çözülmüş olurdu. Dünya standartlarında tasarımcılar veya tüketici sınıfı mühendisler açısından hiç eksik değil. DeFi'nin tüketici dostu hissetmemesinin sebebi yeteneğin olmaması değil, çoğu ürünün aslında tüketiciler için tasarlanmaması. Bunlar degan sermayesi gibi davranan ama arka planda paralı askerlik anlaşmalarıyla daha uzun süre kalan likidite için tasarlanmışlar. Çelişki her şeye sızıyor: dil, akışlar, teşvikler. Yapısal olarak spekülatörler için optimize ederken gerçekten kitlelere pazarlama yapamazsınız. Hook Negative Emotions Tarih daha temiz bir plan sunar ve biz bunu sürekli gözden kaçırıyoruz. Revolut ilk kez yükseldiğinde, bunu insanlara yatırım yapmayı öğreterek yapmadı. Bu, çok daha sıradan ve çok daha duygusal bir şeyi çözdü: seyahat ederken dolandırılma hissi. Gizli döviz ücretleri yok. Zihinsel matematik yok. Çıkışta kaygı yok. Ürün kullanıcıları teoride daha zengin yapmadı, pratikte onları daha sakin hale getirdi. Ancak bu güven kurulduktan sonra yatırım sürecin bir parçası haline geldi. Bu sıralama tesadüf değildi. Kurtarmak önce gelirdi. Yatırım daha sonra geldi. alıyor... Daha yakın zamanda, @ether_fi'nin gıda maddelerine %10 nakit iade kampanyası sessizce önemli bir şeyi işaret etti. Her şey verim olarak çerçevelenmek zorunda değil. Bazen en güçlü değer önerisi, düşünmeden daha az harcamak olur. Bu finansal mühendislik değil, davranışsal uyum bu. "Tutumlu Şık" - Mia Mcgrath İlginç olan, bu değişimin kripto dışında zaten görülebilir olması. Twitter'ın ötesindeki sosyal platformlarda, özellikle genç nesiller arasında yeni bir "estetik" yerleşti. Biriktirmek, esneklik ve özsaygı biçimi haline geldi. İstikrar giderek bir statü sembolü olarak ele alınıyor. İnsanların daha fazlasını istememesinden değil, "daha fazla"nın ne kadar kırılgan olabileceğini öğrendikleri için. Bu bağlamda, kriptonun getiri takıntısı neredeyse tamamen kopmuş gibi görünebilir. Saldırgan değil, sadece yanlış hizalanmış. İnsanlar endişeliyken, daha fazla gösterge paneli stresi azaltmaz. Daha fazla seçenek onları güçlendirmez. Daha fazla risk, "küçük" olarak etiketlendiğinde bile mantıklı hissettirmiyor. Akıllı gelen şey daha az karar, daha az sürpriz ve işlerin ters gitme yolları azalmasıdır. Ya DeFi iade satmayı bırakıp rahatlama satmaya başlasaydı? Ya bir sonraki DeFi benimseme dalgası en yüksek getiri için değil, kripto için yeterince çekici olmayan bir şeyle ilgiliyse: "kaybetmedin"? Bu tür ürünler kripto yerlileri için sıkıcı gelebilir. CT'de trend olmazdı. APY'lerin ekran görüntülerini ve verimlerde uzun iş başlıklarını oluşturmaz. Ama nihayet DeFi geliştiricilerinin kaçındığı soruya cevap verebilir: Riskten kaçınan, maddi olarak endişeli biri neden bu sisteme güvensin ki? Sürekli kitleleri nasıl dahil edeceğimizi soruyoruz. Belki daha iyi soru, onların duygusal gerçekliğine saygı gösteren bir şey inşa edip edemediğimizdir. Çünkü tasarruf etmek yatırım yapmanın tam tersi değildir. Yatırım yapmayı mümkün kılan durum budur. Ve belki de bir sonraki döngü en çok vaat eden protokollere ait değildir. İnsanların kalacak kadar güvende hissetmelerini sağlayan kişilere aittir.