To była moja pierwsza wizyta w tej górze, naturalnie nie słuchałem dobrych rad. Byłem przekonany, że mogę pokonać wszelkie przeszkody, w trakcie podróży było wiele pięknych widoków, których nigdy nie zatrzymałem się, by podziwiać, widziałem tylko tę górę. Nawet jeśli uderzyłem się w głowę i krwawiłem, myślałem, że muszę być szalony, ale chciałem tylko wspiąć się na tę górę. Jednak w świecie wiele osób wraca z pustymi rękami, zniechęconych. Później odkryłem, że to, co straciłem, to więcej niż jedna pełnia księżyca, to wszystko, co powinienem był stracić. Po latach, góra to góra, ja to ja. Wiedząc, że nie mogę tego zrobić, a jednak to robiąc, to moja największa szczerość. W końcu przeszedłem przez tę górę, dopiero wtedy odkryłem, że zielone wody płyną, a długi wiatr wciąż wieje, wszystko, co widzę, to ja sam. Góra wciąż jest górą, ja wciąż jestem sobą. Gdy znów mówię o tej górze, w moim tonie nie ma już obsesji, tylko spokój. Góra wciąż jest tą górą, ja wciąż jestem tym samym ja, tylko w końcu zrozumiałem, że sens wspinaczki na górę nigdy nie polegał na zdobywaniu góry, ale na spełnieniu siebie.