Trzy rzeczy napędzają tę mapę: gęstość fotogenicznych punktów w mile kwadratowej, penetracja smartfonów oraz liczba osób, które przesłały zdjęcia z geotagami na konkretną platformę Google w latach 2010-tych. Europa Środkowa maksymalizuje wszystkie trzy. Afryka Subsaharyjska osiąga blisko zero w ostatnich dwóch kategoriach. Włochy, Francja, Austria i Niemcy tworzą najgorętszy klaster na Ziemi. Jaśniejszy niż Tokio. Jaśniejszy niż LA. Tylko Włochy mają 59 miejsc wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Każdy średniowieczny rynek i katedra zostały zbudowane przed erą samochodów, więc całe otoczenie jest przystępne pieszo i fotogeniczne na tyle, by zrobić zdjęcia w ciągu popołudnia. Turysta w Florencji odwiedza Duomo, Ponte Vecchio i Uffizi w 15-minutowym spacerze. Japonia świeci niemal tak jasno, mimo że jest ułamkiem rozmiaru. Prawie powszechna penetracja smartfonów od początku lat 2010-tych. Kultura, w której fotografia jest domyślnym zachowaniem społecznym. Sezon kwitnienia wiśni generuje miliony zdjęć z geotagami każdego kwietnia. A system kolejowy, który umieszcza każdy fotogeniczny punkt w zasięgu dwóch godzin od Tokio. Teraz spójrz na to, co jest ciemne. Afryka ma 1,4 miliarda ludzi. 18% populacji świata. Ledwo rejestruje. 75% kontynentu wciąż nie ma dostępu do mobilnego internetu. Lagos, Nairobi, Kinszasa to miasta po 10-15 milionów mieszkańców każde. Są ciemne, ponieważ źródło danych (Panoramio Google'a) liczyło przesyłanie zdjęć na zachodnią platformę, z której większość rozwijającego się świata nigdy nie korzystała. Korea Północna jest całkowicie czarna obok świecącej Korei Południowej. Ta sama półwysep. Te same góry. Jedyną zmienną jest polityczny dostęp do globalnego internetu. Ogólnie rzecz biorąc, fascynujące odzwierciedlenie gęstości fotogenicznej, penetracji smartfonów i populacji.