Drie dingen drijven deze kaart: de dichtheid van fotogenieke bezienswaardigheden per vierkante mijl, de penetratie van smartphones en het aantal mensen dat geo-gemarkeerde foto's heeft geüpload naar een specifiek Google-platform in de jaren 2010. Centraal-Europa scoort op alle drie. Sub-Sahara Afrika scoort bijna nul op de laatste twee. Italië, Frankrijk, Oostenrijk en Duitsland vormen de heetste cluster op aarde. Heldere dan Tokio. Heldere dan LA. Italië alleen heeft 59 UNESCO-werelderfgoedlocaties. Elk middeleeuws stadsplein en kathedraal is gebouwd voordat er auto's waren, dus de hele omgeving is loopbaar en fotogeniek genoeg om in een middag te fotograferen. Een toerist in Florence bezoekt de Duomo, Ponte Vecchio en de Uffizi in een wandeling van 15 minuten. Japan brandt bijna net zo fel ondanks dat het een fractie van de grootte is. Bijna-universele smartphonepenetratie sinds het begin van de jaren 2010. Een cultuur waarin fotografie standaard sociaal gedrag is. Het kersenbloesemseizoen genereert elke april miljoenen geo-gemarkeerde beelden. En een spoorwegsysteem dat elke fotogenieke plek binnen twee uur van Tokio brengt. Kijk nu naar wat donker is. Afrika heeft 1,4 miljard mensen. 18% van de wereldbevolking. Bijna niet geregistreerd. 75% van het continent heeft nog steeds geen mobiele internetverbinding. Lagos, Nairobi, Kinshasa zijn steden van elk 10-15 miljoen. Ze zijn donker omdat de gegevensbron (Google's Panoramio) uploads telde naar een Westers platform dat de meeste ontwikkelingslanden nooit hebben gebruikt. Noord-Korea is volledig zwart naast een gloeiend Zuid-Korea. Zelfde schiereiland. Zelfde bergen. De enige variabele is de politieke toegang tot het wereldwijde internet. Over het geheel genomen, een fascinerende reflectie van fotogenieke dichtheid, smartphonepenetratie en bevolking.