Po pewnym wieku twoi rodzice powoli stają się twoimi dziećmi. Zadają proste pytania, powtarzają historie i polegają na twojej cierpliwości tak, jak ty kiedyś polegałeś na ich. Bardzo niewielu rozumie tę odwróconą rolę. To, co wygląda na niewinność lub niedogodność, to tak naprawdę czas, który zatacza pełne koło. Nie poprawiaj ich surowo. Nie spiesz się z nimi. Troszcz się o nich tak, jak oni kiedyś chronili ciebie. To nie jest ciężar. To spłata, cicho owinięta w miłość.