Psy nie zostały udomowione przez ludzi, lecz są jedynymi dzikimi drapieżnikami, które w odległych czasach same podeszły do ludzi. Narodziny psa to cud obustronnego zbliżenia. Wracając do 30 tysięcy lat temu, wówczas na Ziemi nie istniała koncepcja "zwierząt domowych", przetrwanie było jedyną zasadą, słabi nie mieli prawa do współczucia, tylko silni mogli kontynuować swój ród. Na pierwotnych stepach dwa najwyższe gatunki stały na równi: jeden to ludzie z narzędziami, współpracujący w polowaniach; drugi to stada wilków, które były zdyscyplinowane, miały wyostrzone zmysły i doskonale współpracowały. Obie strony były czujne, ale jednocześnie niezwykle sobie znane, ponieważ podążały za tą samą logiką przetrwania — grupowością, współpracą i mądrością. Obie strony rywalizowały o zdobycz, jednocześnie cicho obserwując się nawzajem, przez długi czas były zarówno wrogami, jak i lustrzanym odbiciem. Prawdziwym czynnikiem, który zburzył równowagę, nie była siła ludzi, lecz brutalne zasady panujące wśród wilków. W świecie wilków status decyduje o życiu i śmierci: wilk alfa ma pierwszeństwo w jedzeniu, słabsze osobniki — zwłaszcza mniejsze i o niższym statusie samice — mogą być wypierane, ignorowane, a nawet powoli umierać. Aby przetrwać, niektóre wilki podjęły odważne decyzje: zbliżyły się do ludzkich obozów, zbierając resztki w nocy. To nie było poddanie się, lecz ostrożne badanie. Ludzie nie od razu sięgnęli po broń, ponieważ zauważyli, że te wilki nie mają wrogich zamiarów, nie rywalizują o zdobycz, a nawet ostrzegają przed niebezpieczeństwem. Z biegiem czasu węch wilków stał się „radarem” dla ludzi, a ogień ludzi stał się schronieniem dla wilków. To nie było tak, że ktoś udomowił kogoś, lecz dwa najwyższe drapieżniki po raz pierwszy wybrały współpracę w ekstremalnych warunkach. W długim czasie współżycia przetrwały te wilki, które były bliższe ludziom, bardziej łagodne i lepiej rozumiały ludzkie intencje. W ich potomkach te o silnym instynkcie wróciły na dzikie tereny, a te łagodne pozostały blisko ludzi. I tak w kółko, agresywność wilków malała, a zaufanie rosło: uszy opadały, sierść stawała się jaśniejsza, a spojrzenia przestały koncentrować się na ofierze, a zaczęły podążać za wzrokiem ludzi. I tak, w wyniku sprzyjających okoliczności, narodziły się psy. Nie zostały one przymusowo uformowane w narzędzia, lecz w sposób naturalny wkomponowały się w świat ludzi. Gdy ludzie wędrowali na północ, one podążały za nimi przez śnieg; gdy ludzie wkraczali na pustynię, ich sierść stawała się krótsza; gdy ludzie przekraczali morza, one stawiały stopy na nieznanym. Aż do dziś psy zachowują unikalną cechę: aktywnie poszukują emocjonalnej reakcji od ludzi. To nie jest coś, co można wyuczyć, lecz instynkt zakorzeniony w ich krwi. Psy stały się najwcześniejszymi towarzyszami ludzi nie dlatego, że je udomowiliśmy, lecz dlatego, że w najtrudniejszych czasach one wybrały zaufanie do ludzi, a ludzie odwzajemnili to zaufanie. Ta relacja nie jest oparta na rozkazach, lecz na cichym towarzyszeniu, które trwa do dziś, ramię w ramię.