Waarom kiezen zoveel mensen ervoor om ETH uit te lenen op Aave voor 2% in plaats van te staken via Lido voor 3% rendement? In een nieuw paper met Joel Hasbrouck, @cryptoeconprof, en @casparschwa bouwen we een structureel econometrisch model en schatten we dit met gegevens van Aave en Lido. Het resultaat? Er is een enorme marktefficiëntie die niet kan worden verklaard door smart contract risico, depeg risico, of enig ander risico.

Zelfs als Lido als risicovoller dan Aave wordt gezien, zouden de rendementen samen moeten bewegen: 📈 Als het rendement van Aave stijgt, zou het rendement van Lido ook moeten stijgen. 📉 Als het rendement van Aave daalt, zou het rendement van Lido ook moeten dalen. De theorie voorspelt dat de rendementen positief gecorreleerd zouden moeten zijn.

Wat er echter gebeurt, is dat naarmate de opbrengsten van Aave toenemen, de opbrengsten van Lido verrassend genoeg afnemen! Empirische opbrengsten zijn negatief gecorreleerd.

De aanhoudende rendementskloof is geen risicopremie. Deze wordt gedreven door andere factoren. Kapitaal dat mogelijk niet beweegt, kan een deel van de rendementskloof verklaren. Als grote kapitaalallocators contractueel alleen in Aave mogen storten, dan zouden de rendementen van Aave en Lido niet samen bewegen. Maar dit geldt zeker niet voor alle $6B aan ETH die op Aave is uitgeleend.