Er is een gevoel dat moeilijk in woorden te vangen is wanneer niemand je kan vertellen waar je moet zijn, wat je moet doen of hoe je je leven moet leven… wanneer je tijd eindelijk van jou is, tot het einde der tijden. Terug toen ik 23 was en hard werkte bij Apple, zag ik mensen jaren lang de ladder opklimmen. Promoties, titels, grotere teams. Het leek alsof iedereen naar deze mensen opkeek en voor mij herinner ik me altijd te denken, waarom? Waarom ruil je ochtenden met je kinderen voor vergaderingen? Waarom mis je diners thuis voor deadlines die er over 10 jaar niet meer toe doen? Waarom geef je je beste energie aan een bedrijf dat er niet zal zijn om je hand vast te houden op je sterfbed? Dat voelde voor mij nooit als vrijheid. Ondanks het bedrag dat ik verdiende, voelde ik me nooit echt vervuld. Vrijheid, voor mij, ging altijd over controle. Aanwezig zijn bij mijn gezin, kiezen hoe ik mijn uren doorbreng, iets opbouwen dat me betaalt terwijl ik mijn leven leef, in plaats van vast te zitten achter een bureau en te zwoegen voor de droom van iemand anders. Mijn eigen baas zijn. Geld verdienen onderweg. Er zijn voor mijn kinderen wanneer ze me nodig hebben of willen. Dat was vroeger de droom. Nu is het mijn realiteit. En nu vragen dezelfde mensen die aan me twijfelden, die dachten dat ik gek was om van het "veilige" pad af te stappen, hoe ik het heb gedaan. Ze willen leren. Ze willen bij me zijn. Ze willen dezelfde vrijheid die ik heb verdiend. Ik ben speciaal, ik ben gezegend, ik ben anders. En ik ben echt trots om dat te zeggen, want ik ken niemand die het leven leidt dat ik leid. Ik wed op mijn tijd in plaats van op een titel. Financiële vrijheid gaat voor mij niet over jachten, luxe, knallende flessen, materialistische dingen. ...