Mijn collega heeft haar 5-jarige huwelijk beëindigd om 'was', en eerlijk gezegd, terwijl ik naar haar verhaal luisterde, ben ik nog steeds in shock over hoe waanzinnig een persoon kan zijn. Ze vertelde me dat ze hem had verlaten omdat hij, toen ze ziek was, alleen zijn eigen kleren waste en zijn eigen avondeten maakte. Ze schilderde hem af als een monster dat niet om haar gaf. Maar toen stelde ik haar één simpele vraag: 'Heb je hem om hulp gevraagd?' Haar antwoord? 'Ik zou niet hoeven vragen. Hij zou het gewoon moeten weten.' En dat is wanneer het bij me doordrong. Vijf jaar lang heeft deze vrouw die man gemanaged tot hij zich overgaf. Elke keer dat hij in het verleden probeerde de was te doen, schreeuwde ze naar hem omdat hij kleuren mengde of de verkeerde instelling gebruikte. Elke keer dat hij probeerde te koken, hing ze boven hem, hem bekritiserend over zijn snijden, zijn kruiden en zijn schoonmaak. Ze heeft een half decennium besteed aan het trainen van hem dat haar manier de enige manier was en dat zijn hulp gewoon 'interferentie' was. Dus die avond? Hij was niet kwaadaardig; hij was gehoorzaam. Hij waste alleen zijn kleren omdat hij bang was om haar 'delicates' te verpesten en uitgescholden te worden terwijl ze al ziek was. Hij at alleen omdat de laatste keer dat ze ziek was, ze hem had berispt voor het brengen van eten waar ze 'geen zin in had.' Hij liep op eieren, probeerde haar ruimte en rust te geven. Ondertussen lag zij daar, stilletjes hem beoordelend op een test waarvan hij niet eens wist dat hij die aan het maken was. Ze heeft een trouwe, hardwerkende man gedivorceerd, niet omdat hij misbruikend was, maar omdat hij geen Psychic was. En het treurigste? Ze denkt nog steeds dat ze het slachtoffer is. Ze heeft een huis vernietigd omdat ze wilde dat haar man haar gedachten las in plaats van gewoon een sms-bericht te lezen.