“LOWE EXPLODEERT OP DE COMMONS VLOER — STARMER, DE LABOUR FRONT BENCH EN DE MEDIA LIEFDEN IN S.H.0.C.K!” Het Huis van Commons ging nucleair. Een routine debat? Niet meer. Gedurende 13 electrifying minuten ontmantelde Rupert Lowe systematisch de Labour-leiderschap terwijl het land in ongeloof toekeek. Hij schreeuwde niet — zijn langzame, doordachte manier van spreken snijdde door de zaal als een chirurgisch mes. Eerst: de media klasse. “Commentatoren noemen me graag ‘gevaarlijk’,” zei Lowe gelijkmatig. “Wat gevaarlijk is, is politiek omzetten in theater terwijl gewone Britten genegeerd worden.” Dan Keir Starmer. “Keir praat over medemenselijkheid,” vervolgde Lowe. “Maar medemenselijkheid zonder verantwoordelijkheid is geen leiderschap — het is ontwijking.” Een voor een: de Labour front bench, bekende gezichten op de oppositiebanken, zelfs langdurige partijfiguren die vanaf de zijlijn toekeken — elke heilige koe werd uitgedaagd. Elke zin scherper dan de vorige. In het hele land aarzelden omroepen. Een BBC-panel viel stil — een ongemakkelijke pauze live in de lucht die geen producer kon gladstrijken.