Een treurige realiteit van "het maken" is het opgeven van "alles wat je weet" De waarheid is, het is niet de ontsnapping die de meesten najagen, het is het getal dat hoger gaat. De dopamine. Het spel in zekere zin. Wanneer de realiteit je raakt dat je het gemaakt hebt. Je blijft vaak achter met de vraag, en nu? Natuurlijk probeer je dingen. Je vindt plezier in nieuwe hobby's. Je reist. Je leert veel over jezelf. Maar tegelijkertijd gaat het gepaard met offers. De meesten om je heen bevinden zich niet in dezelfde positie. Dus heb je minimaal, als iemand, om je te vergezellen in dat "en nu" Ik heb vrienden in deze ruimte die het gemaakt hebben. In zekere zin heb ik het gemaakt. En we praten veel over, nou, en nu. Je hebt veel, meer dan de meesten ooit in hun leven zullen hebben. Maar wat je doel gaf, is wat je vaak moet opgeven om die situatie te behouden en dan komt de zelfgenoegzaamheid. De verveling is luid. Het doffe geluid van een andere dag die voorbijgaat terwijl je probeert uit te zoeken wat je moet doen met het meest schaarse goed op de planeet, tijd. Ik heb vaak overwogen om een artikel hierover en meer in lange vorm te schrijven, maar ik maak me zorgen dat het geliefden zou kunnen verontrusten omdat het een realiteit is. Je zit en vraagt je meer uren dan niet af, wat het echt betekent, omdat de liefde voor het spel je daar heeft gebracht, maar blijven rondhangen in "het spel" zal je ook, meer waarschijnlijk dan niet, terugbrengen naar het begin terwijl je die vroege dagen van euforie achterna jaagt die je beloofde ooit te overstijgen. Ik heb hier niet echt een antwoord op. ...