De Manicouagan-krater (ook bekend als de Manicouagan-impactstructuur) in Quebec, Canada, werd ongeveer 214 miljoen jaar geleden (±1 miljoen jaar) gevormd tijdens de Late Trias-periode, toen een grote meteoriet (asteroïde) van ongeveer 5 km (3 mijl) in diameter de aarde raakte. Het is een van de grootste en best bewaarde impactkraters op onze planeet. Hier zijn de belangrijkste feiten: Leeftijd: 214 ± 1 miljoen jaar (bevestigd door meerdere radiometrische dateringsmethoden, waaronder U-Pb op zirkonen en anderen). Oorspronkelijke diameter: ~100 km (62 mijl). Huidige zichtbare diameter: ~72 km (45 mijl), door uitgebreide erosie over honderden miljoenen jaren (inclusief gletsjerafschuring). Centraal kenmerk: Mount Babel, een prominente centrale piek (opgeheven terugslagstructuur) in het midden. Moderne verschijning: De krater is nu gedeeltelijk gevuld door het ringvormige Manicouagan-reservoir (ook wel het "Oog van Quebec" genoemd), een groot kunstmatig meer dat in de jaren 1960-1970 is gecreëerd door rivieren te dammen voor hydro-elektrische energie. Het reservoir vormt een opvallend annulaire (ringvormige) watermassa rond het centrale upland plateau. De cirkelvormige structuur van de krater is vooral zichtbaar vanuit de ruimte (zoals te zien is in deze satelliet- en astronautfoto's), waardoor het een favoriete herkenningspunt is voor astronauten. Interessant is dat de inslag ongeveer 12-13 miljoen jaar vóór de massa-extinctie van het Trias-Jura plaatsvond, dus het is niet direct verbonden met die uitsterving (in tegenstelling tot de veel jongere Chicxulub-krater die geassocieerd wordt met de uitsterving van de dinosauriërs).