Als ik er nu over nadenk, was het grootste probleem dat ik had toen ik jong was en snel geld verdiende, het tentoonstellen van rijkdom. Auto's kopen, dure horloges kopen, vrienden trakteren, altijd de rekening willen betalen, bang dat anderen niet weten dat het goed met me gaat. Wat betekent het om rijkdom te tonen? Het is alsof je constant reclame maakt: ik heb geld, ik heb geen ervaring, ik ben een bloedzak, kom en zuig me leeg. Dus er zijn steeds meer mensen die op je letten, en het wordt moeilijk om te onderscheiden wie echte vrienden zijn en wie er is om je in de val te lokken. Vooral als je nog in die onwetende, onverschrokken fase zit, is het makkelijker om te denken dat je onoverwinnelijk bent. Dit is ook de reden waarom veel jonge mensen van rond de twintig, die plotseling rijk zijn of de kinderen van rijke mensen zijn, moeilijk deze valkuil kunnen vermijden. Ze proberen hun onzekerheid en tekortkomingen van buitenaf op te vullen, denken eindelijk zichzelf te bewijzen, maar in wezen leven ze gewoon in een door henzelf gecreëerde illusie. Als de oorspronkelijke omgeving al een gebrek aan veiligheid heeft, is deze impuls bijna onvermijdelijk. Ik ben er zelf niet omheen gekomen, en tot nu toe zie ik zelden iemand die deze hindernis kan omzeilen.