Ik zag net dat de directeur over het lenen van geld sprak, en dat deed me denken aan een oude zaak. Toen ik in Zhongguancun een klein bedrijfje begon, huurde ik een huis. Elke kwartaal kwam de broer van de verhuurder de huur ophalen, soms met een cheque en soms met contant geld. In het begin gaf hij me een ontvangstbewijs van het bedrijf van de verhuurder. Na een paar jaar waren we een beetje bekenden geworden, en hij vergat vaak het ontvangstbewijs mee te nemen, maar dat maakte mij niet uit. Een jaar voor het Chinese Nieuwjaar kwam de broer weer de huur ophalen en zei dat hij het ontvangstbewijs niet bij zich had. Toevallig had ik geld op de bank, dus schreef de boekhouder een cheque voor hem. Omdat de cheque moest worden geboekt, vroeg ik hem om op de cheque-stub te tekenen. Toen hij niet meteen wegging en verder met me begon te kletsen, zei hij ineens dat zijn moeder ziek was en in het ziekenhuis lag en dat hij dringend geld nodig had. Hij vroeg me of ik hem 100.000 yuan kon lenen. Ik vond dat we niet zo close waren; we zagen elkaar maar eens per kwartaal. Bovendien, zijn oudere broer had een groot bedrijf, waarom zou hij dan bij mij geld komen lenen? Dat voelde niet goed, dus weigerde ik vriendelijk omdat ik ook niet veel geld had. Tot mijn verbazing gaf hij niet op en vroeg hij hoeveel ik kon lenen, hij zou alles wat ik kon lenen accepteren en zei dat hij me hoge rente zou geven. Ik vond het nog vreemder en weigerde resoluut. Toen hij zag dat het niet ging lukken, ging hij met een verlegen gezicht weg. Een maand later kwam de boekhouder van de verhuurder naar me toe en vroeg of ik de huur had betaald. Ik zei dat ik dat had gedaan, en ze wilde het bewijs zien. Ik haalde de cheque-stub met zijn handtekening tevoorschijn, en toen zei ze dat deze broer niet de echte broer van de verhuurder was. De huurcheque was niet teruggegeven en hij was al vertrokken, nadat hij iedereen in de buurt om geld had gevraagd. Gelukkig had ik deze keer een cheque gegeven met een handtekening op de stub, anders zou het echt moeilijk te verklaren zijn geweest. En gelukkig had ik geen geld aan hem geleend, anders was het als een vleesbal voor een hond geweest. Enkele maanden later begon mijn bedrijf voortdurend telefoontjes van verschillende banken te ontvangen over creditcardbetalingen. Blijkbaar was dit huis en het telefoonnummer dat de verhuurder vroeger gebruikte, en deze "broer" had het bedrijfsnummer gebruikt om een creditcard aan te vragen. Voordat hij vertrok, had hij al zijn creditcards opgebruikt. Deze ervaring heeft me geleerd dat financiën geen kleine zaak zijn; mondelinge afspraken zijn niet genoeg, je moet altijd bewijs hebben. En als iemand die je niet goed kent plotseling om geld vraagt, moet je goed nadenken, want het kan heel goed een valstrik zijn.