Ik geef me over, ik heb al mijn geld in goud en zilver gestoken, het is allemaal de schuld van mijn walgelijke jaloezie en nederige trots. Elke dag zie ik goud en zilver stijgen, elke dag nieuwe hoogtes. In de cryptowereld daarentegen zijn er elke dag nieuwe laagtes, ik heb mijn wapens neergelegd. Elke keer als ik die kandelaar van goud en zilver zie, breekt het zweet me uit, ik krijg het koud, en mijn depressie slaat onmiddellijk toe, het leven lijkt wel kleurloos. Het is alsof ik de staart van een Saiyan vast heb, met de kracht van een gebruiker van zeewatersteen, de Jinchuriki die de tailed beasts onttrekt, als een Ultraman zonder licht. Maar er is een oud Chinees gezegde: wie de tijd begrijpt, is een held, en het is nooit te laat voor een verloren zoon om terug te keren. Het spijt me, familie, ik ben een verrader, ik kan echt niet meer doorgaan in de cryptowereld.